Mi konfesas, ke komence la dikeco de la libro iomete timigis min kaj, ke mi penis enpenetri la historion en la du unuaj ĉapitroj. Poste, tamen, mi komencis kompreni la esencon de la verko, kaj mi multe ĝuis la legadon de la restantaj partoj. Anna Lowenstein verkis romanon, kiu esence estas scienca rekonstruado de iom dekadenca Romo en la unua jarcento, kvazaŭ dokumenta raportaĵo, en kiu ŝi analizas la travivaĵojn de la vivo de Nerono tra la ironia kaj foje kompatema lupeo de la fikcia personeco de Prokulpio. Mi nur povas imagi kiom da tempo la verkinto devis dediĉi al la studado de la historiaj dokumentoj! Mi aparte ŝatas la priskribon de Napolo (sed, kiel napola, mi estas partiemulo!) kaj la eblecon revivigi iamajn filozofojn kaj poetojn kiel kredeblajn personojn de la romano.